Segon un nòu estudi genetic, tota la populacion eslava europèa auriá coma origina la region d’Ucraïna e lo sud de Bielorussia. Aquela origina datariá de 1500 abans lo Crist. Foguèt un periòde de cambiament, plan restacat amb la naissença de las primièras tribus eslavas europèas. Pasmens, fins ara i aviá pas cap d’acòrdi dins la comunautat internacionala sus la siá origina geografica. L’estudi de l’ADN actual demòstra de manièra clara qu’aquela origina es ucraïnesa.
Los cercaires actuals encara discutisson s’aquela origina s’explica per una migracion o pr’amor qu’aquelas tribus n’avián eslavizadas d’autras dins lo sieu espandiment. I aviá pas gaire de pròvas scientificas per demostrar una causa o l’autra perque, tradicionalament, los eslaus avián totjorn brutlats los sieus mòrts.
Totun, un estudi genetic de mai de 555 individús eslaus sepelits, dont 359 del sègle VII, a balhadas de nòvas donadas: i aguèt un grand movement de populacion eslava dins l’Euròpa orientala dempuèi lo sègle VI fins al sègle VIII que cambièt la genetica de l’èst d’Alemanha estant, en traversar Polonha e arribar fins a Croàcia. Aquel movement cambièt fins al 80% del genòma original d’aquelas regions.
Lo nom «eslau» apareguèt abans lo sègle VI. Foguèt inventat pels bizantins. Puèi foguèt mai conegut dins l’occident europèu. Divèrses tèxtes confirman que la siá origina èra lo Bas Danubi, puèi los Balcans e los Carpats, e qu’atenguèron los Alps. Fòrça d’eles demorèron dins l’empèri dels Avars (sègles VI-IX).
L’arribada en Euròpa centrala
Segon aquel estudi genetic, los eslaus pervenguèron en Euròpa centrala al sègle VII. Las societats romanas o germanicas d’aquelas regions s’emplenèron d’eslaus, que cambièron fòrça los mòdes de vida dels abitants. Segon plusors estudis arqueologics de l’epòca, los eslaus demoravan dins de plan pichons domenis amb d’ostals faches de fusta mas amb pauques metals.
A l’epòca, los eslaus se moguèron del sud de Bielorussia e de l’Ucraïna centrala cap a l’oèst europèu. Èran una nacion en movement permanent. E la siá origina genetica doncas es Ucraïna e lo sud bielorus. «I aviá pas gaire d’evidéncias dirèctas mas l’estudi genetic venguèt clau, pr’amor qu’avèm pogut descobrir la lor origina, situada entre los flumes Dnièstre e Dòn», çò diguèt Joscha Gretzinger, genetician de l’Institut Max Planck d’Antropologia Evolutiva.
Los individús mòrts d’ont prenguèron l’ADN èran de 26 luòcs desparièrs, mai que mai de las regions de l’Èlba alemanda, del nòrd dels Balcans, de Polonha e del nòrd-oèst d’Ucraïna. La venguda dels eslaus al sègle VI entraïnèt un cambiament genetic gigantàs. I aguèt pas, ça que la, cap d’ataca o de conquista, mas l’arribada e la creacion de domenis e d’ostals nòus per una o doas familhas. Formavan una societat patrilineara.
«La venguda dels eslaus cambièt prigondament aquelas societats. Foguèt un movement permanent de diferents grops que s’adaptavan al luòc ont arribavan, çò apondèt Zuzana Hofmanová, cercaira d’aquel institut. I aguèt pas cap d’identitat eslava unica mas mi d’una.»
En Alemanha orientala, lo reialme turingian tombèt, e aprés aquò arribèron los eslaus, que cambièron lo genòma de mai del 85% de la populacion de la region. Formèron una nòva societat organizada per eles meteisses. Las femnas abandonavan lo vilatge nadiu per se maridar amb d’òmes d’autres vilatges.
Uèi, encara i a la minoritat soraba en Alemanha de l’Èst. Son d’eslaus. Lo lor ADN es plan restacat amb las populacions eslavas qu’i pervenguèron pendent l’Edat Mejana, e mai aguèsson viscut (o benlèu per aiçò) isolats ailà mai de 1000 ans. En Polonha, per contra, los eslaus arribèron mai tard. Al sègle VII, la lor populacion encara èra plan restacada amb lo nòrd europèu e Escandinàvia. Quand venguèron los eslaus, aquela populacion desapareguèt e naissèron los modèrnes poloneses, ucraïneses e bielorusses.
Dins los Balcans, totun, l’arribada eslava se faguèt mai longa e lo cambiament genetic foguèt pas tan radical. Las societats qu’i nasquèron après se mesclèron mai. Uèi encara es aital. S’al nòrd d’Euròpa de societats entièras se n’anèron quand arribèron los eslaus, al sud-èst se mesclèron mai amb la populacion que ja i demorava. «Es lo darrièr grand movement de populacion europèu al nivèl genetic que creèt l’Euròpa actuala», çò apondèt Johannes Krause, director de l’Institut Max Planck. L’estudi es publicat dins lo numeric Nature.
La Redaccion
Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet, lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion.
