Lo continent d’Antartida foguèt pas gaire explorat abans la fin del sègle XVI. Alara i aguèt una èrsa de grands marins qu’assagèron d’i pervenir. Pasmens, l’ocean Antartic e lo continent demorèron secrets malgrat que ja los ancians grècs n’aguèsson volgut demostrar la siá existéncia.
D’efièch, aqueles grècs de l’Antiquitat imaginèron que la Tèrra èra redonda e que lo continent pus freg de la planeta deviá èsser situat al pòl sud. Aquò èra çò qu’entraïnava l’equilibri que i aviá dins lo Mond. Se i aviá un pòl nòrd, per fòrça existissiá un pòl sud.
Cèrts filosòfes de l’Antiquitat, encara, imaginavan l’espaci antartic amb un continent e un ocean caud, plan caud, amb de mostres e d’indigènas nomenats antipòdes (çò es los que caminan amb los pès en naut). L’istorian roman Plini, totun, diguèt qu’aquò èra fisicament impossible, pr’amor que, s’èra aital, tombarián lèu-lèu.
Ptolomèu, d’autre caire, afirmèt que i aviá una “terra australis incognita” que foguèt descrita restacada e unida a d’autres continents. Ne descriguèt lo relèu (sens jamai la vesitar, de segur), coma plan fertil, en disent que i aviá a l’entorn d’aquela massa de tèrra los oceans Indian e Atlantic, que ne serián lo limit. Aquelas mapas de navigacion durarián fins al sègle XVI.
Una èrsa d’exploraires
En 1488 l’exploraire portugués Bartolomeu Dias contunhèt l’exploracion de la còsta africana. Vasco de Gama, encara, trespassèt lo Cap de Bona Esperança, e se dirigiguèt puèi vèrs Índia: Africa èra pas unida a Antartida. Magellan, lo primièr òme que faguèt lo primièr viatge a l’entorn del Mond, demostrèt amb lo sieu viatge, que la planeta èra redonda e pas plana.
En 1520, Magellan arribèt en Tèrra del Fuòc, en Argentina. Pensava qu’èra la còsta nòrd d’Antartida. Li calguèt 14 setmanas per traversar l’ocean Pacific. En 1522, e après la siá mòrt en Filipinas, l’expedicion tornèt en peninsula Iberica e confirmèt lo fach geografic. Mas poguèron pas demostrar ont èra Antartida.
Un dels darrièrs exploraires d’aquel sègle qu’assagèron d’i pervenir foguèt l’anglés Sir Francis Drake, qu’en l’an 1578 se dirigiguèt vèrs l’estrech de Magellan, gaireben fins al luòc ont se rescontran l’ocean Atlantic e l’ocean Pacific. Pasmens, Drake poguèt sonque demostrar que la Tèrra del Fuòc èra una illa. I trobèt d’aucèls que volavan pas e que daissavan los lors uòus sul sòl. Uèi sabèm qu’èran los celèbres pingüins.
Lo famós cap Hòrn foguèt pas descobèrt e confirmat coma real sus las mapas de l’epòca fins en 1616. Totun, malgrat la tòca de la majoritat de la comunautat dels geografes europèus del sègle XVII, l’existéncia d’aquel continent foguèt pas confirmat abans lo viatge de l’exploraire anglés (malgrat son nom d’ostal) Anthony de la Roché, que vegèt del vaissèl estant un puèg del continent antartic, malgrat la distància, car i desbarquèt pas jamai.
La Redaccion
Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet, lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion.
Fotografia principala: Theglobalpanorama/CC
