Quand èra jove, demorèt a Ais de Provença mas tanben en Malhòrca e a Niça. Lo sieu paire, Loís Abraam van Loo li ensenhèt cossí pintar. Comencèt los estudis d’escultura a Tolon en 1706-1707. Tanben comencèt a aquela epòca de pintar. Encara en 1706 se maridèt amb Margarida Lo Brun, filha d’un avocat de Tolon.

Quora los Savòia envasiguèron la vila en 1707, van Loo emigrèt a Ais de Provença ont ja pintèt al pavalhon de Lenfant. Tanben trabalhèt per desparièras glèisas. L’amistat amb Lenfant li valguèt d’èsser convidat a la cort de Mónegue ont pintèt la familha Grimaldi.

A comptar de 1712, vesitèt Itàlia, especialament Gènoa e Torin. Ailà coneguèt lo prince de Carinhan, que demorariá lo sieu mecènas. E que l’enviarà a Roma de 1714 a 1718. Ailà estudièt a l’Acadèmia de França amb Benedetto Luti. Quand tornèt a París en 1720, èra roïnat e li calguèt pintar fòrça pertraches per poder subreviure.

Pintèt tanben a Saint-Germain-en-Laye e lo plafon de la sala del palais reial. Quand pintèt Diana e Endymion, foguèt fin finala acceptat a l’Acadèmia lo 23 de febrièr de 1723. Participèt tanben a la restauracion de la galariá de Francés Ir a Fontainebleau.

Un pintor provençal tras que celèbre

Demorèt un temps tornarmai a Ais de Provença e puèi a Londres (1738-1742). Alara ja èra celèbre. Sonque tornarà dins l’estat francés per rasons de santat. En 1742, tornarà a Ais de Provença per de problèmas de santat mas i morirà quand pintava de pertraches en 1745. Dison que moriguèt amb lo pincèl a la man. Foguèt, entre d’autres monarcas, lo pintor del rei de Prússia. Uèi, las siás pinturas son dins divèrses musèus de l’estat francés. D’autres son dins de musèus de tota la planeta.

Los pertraches de van Loo son d’estil barròc e classic malgrat una sensibilitat plan influenciada per la tradicion mediterranèa (occitana). Foguèt doncas un pintor clar e amb de composicions plan ordenadas. Las siás òbras mòstran encara uèi un grand equilibri entre la grandor decorativa del barròc e una tendéncia progressiva vèrs la serenitat e la racionalitat.

Los personatges dels quadres de van Loo foguèron sovent representats amb de posicions dignas e nautas, un pauc idealizats mas jamai amb gaire d’excèsses dramatics. La recèrca de l’armonia  e una lectura clara de la scèna son totjorn constantas. Tecnicament, utilizèt la pintura a l’òli per balhar de velatges pus fins.

Pasmens, la siá pincelada es suava e segura sens duretat. Los pertraches de van Loo an totjorn transmés una impression de fluiditat e naturalitat perfièchas. Tanben foguèt un expèrt del trabalh de la lutz pr’amor que modelava los volums sens contrastes gaire violents. La siá lutz foguèt totjorn difusa e armoniosa.

D’origina occitana, van Loo trabalhèt fòrça a la cort francesa mas en tot conservar totjorn una cèrta sensibilitat tipica de Provença amb un gost per las colors caudas e de composicions umanizadas que faguèron d’el un artista unic e tras que singular. Aquestes son los traches pus personals qu’an totjorn desseparat van Loo d’autres pintors contemporanèus, que, sovent, foguèron plan mai austèrs.

La Redaccion

Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet, lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion.