Cossí es possible, aquò? Los cercaires Gianni Liti, Melania Jennifer D’Angiolo e Matteo de Chiara poguèron confirmar scientificament cossí se debana aquel incresible procès d’escambi genetic. Segon aqueles scientifics, dos individús que son geneticament alonhats se pòdon  transmetre d’informacion genetica après la naissença de descendéncia a travèrs del sèxe. Aquò es conegut coma introgression genetica (transmission genetica a travèrs d’una ibridacion). Mas tanben sens aver de relacion sexuala.

Alavetz, quand nòstra espècia sortiguèt d’Africa, çò que trapèt en Euròpa foguèron d’èssers umans plan luènh geneticament de nosautres, los neandertalians. A travèrs del sèxe e de l’introgression genetica i aguèt una transmission mutuala de gèns. Mas tanben  nos podèm demandar se i aguèt jamai un crosament genetic entre nòstra espècia e la neandertaliana sens  sèxe?

Per ansin, la còla de cercaires niçards dirigida per Gianni Liti, de l’IRCAN (Institute for Research on Cancer and Aging) de Niça, a descobèrt un fach tras qu’estonant: lo crosament genetic entre espècias es possible e d’efièch tanben seriá un factor de mai dins lo passat a l’ora de parlar d’aquel crosament genetic entre diferentas populacions umanas preïstoricas.

Un factor espectaclós

La causa ne seriá la levadura, mai que mai la levadura de fornièr nomenada Saccharomyces cerevisiae e son espècia sòrre Saccharomyces paradoxus. “Son doas espècias de levadura que se pòdon amassar e mai crear una forma ibrida de levadura coneguda amb lo nom d’S. cerevisiae/S. Paradoxus, çò an confirmat los cercaires. Lor divergéncia genetica pròcha d’un 12%, pasmens, empedís una descendéncia viabla e i a una limitacion del crosament genetic”.

Aital los cercaires an trapat de tròces d’ADN d’S. paradoxus dins lo genòma de S. cerevisiae, dins çò que poiriá èsser un procès semblable a l’introgression que i aguèt entre de neandertalians e nòstra espècia. Mas que se passa se l’ibrid es esteril? Aquò tanben es estat analisat pels cercaires, qu’an estudiat de levaduras fossilas d’S. cerevisiae , una levadura que i a uèi dins l’aiga utilizada per la produccion d’òli.

“Çò qu’avèm descobèrt es que los cromosòmas d’aquela levadura fossila son parièrs als luòcs ont l’ADN d’S. paradoxus remplacèt lo d’S. Cerevisiae”, çò apondèron. Dich d’un autre biais: aquò permetriá a l’espècia ibrida de dominar l’infertilitat genetica. E doncas los descendents d’aquela levadura fossila aurián patit una retrogression genetica en tot donar naissença a de descendents amb de longs tròces d’ADN de las doas espècias de levadura. Aquò meteis, aplicat al camp de la genetica umana, dobrís una nòva e fenomenala pòrta d’un ponch de vista scientific car poiriá implicar que nòstra espècia e encara d’autras aurián pogut far d’escambis genetics sens aver de relacion sexuala.

La Redaccion

Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet, lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion

Es çò qu’an fach los cercaires d’una còla de l’Universitat de Toronto, dirigits per Grant Brown. La resulta finala es d’aperaquí 42 milions de moleculas. E de saber aquel nombre es tanben important pr’amor que las proteïnas cellularas fan la majoritat del trabalh biologic dins las cellulas e tanben tenon lo còdi genetic ( l’informacion per crear de proteïnas l’an los gèns).

La causa de l’estudi foguèt la curiositat

Qualques scientifics d’aquela còla an confirmat que s’amassèron per analisar las donadas que las tenián los desparièrs laboratòris de biologia foncionala. “La cellula es una unitat de biologia foncionala, çò diguèt Brown, e èra curiositat naturala de voler conéisser quantas proteïnas i avián dedins e de quin tipe”.

Lo problèma èra arribat a uèi lo jorn pr’amor que, malgrat que mai d’un biològ ja aguèsse fach un estudi sus las proteïnas pendent d’annadas, las resultas èran balhadas amb d’unitats arbitràrias e per tant èra dificil de jónher entre elas las donadas dels diferents laboratòris que i avián trabalhat.

“Èra plan malaisit de poder dire quantas proteïnas i a dins tota cellula pr’amor que las donadas èran balhadas a de nivèls desparièrs”, çò confirmèt Brando Ho, de la meteissa universitat canadiana.

E per arribar de o saber la còla d’aquela universitat de Toronto decidiguèt de trabalhar amb una espècia de levadura sonada Saccharomyces cerevisiae. Aquò foguèt possible pr’amor que s’èra ja fach fins a 21 estudis desseparats qu’avián comptat quantas proteïnas ten la cellula de levadura. E ja i avián pro de donadas per calcular lo nombre de moleculas que i a dins las 6000 proteïnas contengudas dins una cellula de levadura. La resultas confirmèron quantas proteïnas i a dins cada cellula : aperaquí 42 milions de moleculas.

L’estudi tanben confirmèt que las donadas utilizadas daissarián predire çò que fasián las diferentas proteïnas. La resulta foguèt, fin finala, agradiva: “Es un estudi qu’ajudarà a tota la comunautat scientifica e d’autras comunautats, çò afirmèt Robert Nash, biològ del Centre de Donadas del Genòma (Genome Database), utilizat sus la planeta tota.

 La Redaccion

Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet, lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion.